Gönderen Konu: Leylâ Vü Mecnûn 1901-2000  (Okunma sayısı 189 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimdışı Özgür Kız

  • Kırmaktan sevmeye vakit bulamadığın insanın hakkını ödeyemeyeceksin ..
  • Özel Üye
  • *
  • İleti: 21221
  • Mesajın Beğenildi: 64 Kere
  • Rep 3663
  • Umarım bir gün dermanı bende olan bir derdin olur
Leylâ Vü Mecnûn 1901-2000
« : Ekim 04, 2018, 02:38:56 ÖS »
Peyvendüni gayr ile eşitdüm
Bi’llâh ki besî teaccüb etdüm

Ey çeşme-i âb-ı zindegânî
Sen cânum içindesen nihânî


Bir lahza gözümden olmadun dûr
Vaslun niçe oldı gayre makdûr

Ger İbni Selâma nûr-ı Leylî
Bir vech ile eylemiş tecellî


Leylîden olan hayâli görmiş
Öz vâhimesiyle ayş sürmiş

Leylî demesün mana karîndür
Kim ana hayâli hem-nişîndür


Mecnûndan eder mi ol cüdâlığ
Kim gayr ile ede âşinâlığ

Ey gevher-i tâc ü tâc-ı târek
Maksûduna yetdüğün mübârek


Ashâb yığup tarab kılup şâd
Bu hayr işi eyeleyende bünyâd

Çoh zevk ile çekdüm intizârı
Kim yâd edesen men-i figârı


Sen hod demedün ki bir kulum var
Boynında tarîk ile yolum var

Ger sandun ise ki pür-huzûrem
Şâyeste-i servet-i sürûrem

Şart idi mana hem etmek i‘lâm
Tâ men hem alam bu bezmden kâm


Li’llâhi’l-hamd elüm değül dar
Cân kimi nukûda kudretüm var

V’er sandun ise ki nâ-tüvânem
Âzürde-i mihnet-i cihânem


Hem şart idi özr kılmak irsâl
Etmek meni bir söz ile hoş-hâl

Ne beyle edüp ne eyle ey gül
Yahşi midür eylemek tegâfül


Ey cânum içinde câna düşmen
Her niçe ki düşmenem sana men

Âyîn-i kadîmüni unutma
Min yâr dut özge hûy dutma

Gayr ile olanda şâd ü hurrem
Takrîb ile yâd kıl bizi hem

Nakş et bu murabbaı harîre
Gör anı getür bizi zamîre


Bu murâbba‘ Mecnûn dilindendür
Gayr ile her dem nedür seyr-i gülistân etdüğün
Bezm edüp halvet kılup yüz lutf u ihsân etdüğün

Ahd bünyadın mürüvvetdür mi vîrân etdüğün
Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün


Lahza lahza müddeî pendin dür-i gûş eyledün
Kana kana gayr câm-ı şevkini nûş eyledün


Vara vara ahd ü peymânı ferâmûş eyledün
Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğüm

Gayre salup mihrüni bizden savutdun âkıbet
Terk-i mihr etdün tarîk-i zulm dutdun âkıbet

Ahdler peymânlar etmişdün unuttun âkıbet
Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğüm


Cürmümüz n’oldı ki bizden eyledün bîzârlığ
Biz gamun çekdük sen etdün özgeye gam-hârlığ

Sizde âdet bu mıdur beyle olur mı yârlığ
Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdügün

Çerh tek bed-mihrliğ resmini bünyâd eyledün
Yahşi adun var iken döndün yaman ad eyledün


Döne döne bizi gam-nâk özgeni şâd eyledün
Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün

Gönlümüz min-ba‘d zülfünçün perîşân olmasun
Bağrumuz la‘lün hevâsiyle dahi kan olmasun


Bî-vefâsen çeşmümüz yâdunla giryân olmasun
Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün

Va‘de-i vasl ile aldun sabrumuz ârâmumuz
Olmadı her gün visâlünden müyesser kâmumuz


Geçdi hecr ile Fuzûlîden beter eyyâmumuz
Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün

Tamâmî-i sühan

Pâyâna çü yetdi sa‘y-i hâme
Teslîm olındı Zeyde nâme

Mektûb ile Zeyd olup sebük-per
Azm eyledi eyle kim kebûter


Çün yetdi nigâr olan diyâra
Mekr ile visâle kıldı çâre

Efsûn ile urdı sihrden dem
Tâ İbni Selâma oldı hem-dem


Leylînün eşitdi vasf-ı hâlin
Keyfiyyet-i mihnet ü melâlin

Dedi bilürem nedür devâsı
Uş yazılu mendedür duâsı


Bağlandı anun sözine ihlâs
Halvet-geh-i kurbe kıldılar hâs

Çün Leylîye zeyd oldı vâsıl
Maksûdını etdi baht hâsıl

Bir dem oturup gelüp kıyâma
El urdı revân çıhardı nâme


Ta‘vîz dedi vü kıldı ta‘zîm
Evvel öpüp andan etdi teslîm

Çün nâmeni aldı Leylî-i zâr
Ol nâmeden aldı bûy-ı dildâr

Bildi ki bir özge kayddür bu
Ne nüsha-i Amr ü Zeyddür bu


Ol feyzi bilüp özine ikbâl
Göz merdümine yetürdi fi’l-hâl

Çün nâmeye kıldı bir nezâre
Cân kisvetin etdi pâre pâre


Kim dür ala bahr-ı çeşm-i terden
Lâ‘l ala hizâne-i ciğerden

Ol nâmenün eyleye nisârın
Efzûn ohıdı bildi mazmûn


Fehm etdi maâni vü ibâret
Bildi neyedür olan işâret

Cânına kılup itâb te’sîr
Ol nâme cevâbın etdi tahrîr

Bu Leylînün Mecnûna peygâm-ı cevâbıdur Ve özr ü itâbıdur

Bu tarz ile oldı kilki cârî
Kim evvel-i nâme nâm-ı Bârî

Mi‘mâr-ı binâ-yı akd ü peyvend
Vehhâb-ı atâ-yı mâl ü ferzend


İzhâr-ı vücûd eden ademden
İcâd-ı hudûs eden kıdemden

Meşşâta-i şâhed-i zemâne
Sultân-ı bülend-âsitâne

Bu nâme ki bir figârdandur
Ya‘nî men-i bî-karârdandur


Bir sâhib-i izz ü i‘tibâra
Ya‘nî Mecnûn-i dil-figâra

Ey hâk-bisât ü hâr-bister
Kâm-ı dil-i teng ü dîde-i ter

Her ta‘ne ki eylesen revâdur
Senden hacîlem yüzüm karadur


Besdür mana çekdüğüm hacâlet
Şermendeliğümdeki melâlet

Çün mu‘terifem ki var günâhum
Öz lutfun eyle özr-hâhum


Men gevherem özgeler hırîdâr
Mende değül ihityâr-ı bâzâr

Devrân ki meni mezâda saldı
Bilmem kim idi satan kim aldı

Olsaydı menüm bir ihtiyârum
Olmaz idi senden özge yârum


Ger töhmete olmışem giriftâr
İkrâh ile menden olma bîzâr

Bir dür değülem ki ola hakkâk
Aldukda tasarrufumda çâlâk


Ger İbni Selâma dil-fürûzem
Şem‘-i şeb ü âftâb-ı rûzem

Kâni‘dür ırağdan ala bir nûr
Men andan ü menden ola ol dûr


Dûr olsa görür fürûg ü tâbum
Oldukda yahın çeker azâbum

Fikr etme ki men neşât-mendem
Bir dâm-ı gam içre pây-bendem


Ne zehre-i seyr-i kûçe vü kûy
Ne tâb-ı tapance-i ser ü rûy

Gâhî heves eylesem figâna
Evvel ana isterem behâne

Ya ata vü ane eylerem yâd
Ya sohbet-i hem-nişîn ü hem-zâd


Ger rahtımı etmek eylesem çâk
Hayyâtına olurem gazab-nâk

Kim aybludur bu dâmen ü ceyb
Cehd eyle ki zâhir olmaya ayb


Gâhî taleb eylesem visâlün
Bilmek dilesem ki n’oldı hâlün

Bir çeşme yana olup revâne
Gasl-i beden eylerem behâne


Tenhâ olurem orada üryân
Mûy-ı serüm eylerem perîşân

Âyîneye eylerem nigâhı
Hâlün görürem senün ke-mâhî

Boynunda yoh özge tavkdan bâr
La‘lümde bulınmaz özge güftâr


Boynum kolunı diler havâdan
La‘lüm lebüni sorar sabâdan

Cândan gamun içre nâ-ümîdem
Şemşîr-i cefâ ile şehîdem


Kanlu kefenümdür al perde
Men gûrdaem sağınma erde

Gel şem‘-i mezârum eyle âhun
Zîb-i lahd et gubâr-ı râhun


Men bülbül-i bâğ-ı firkatem zâr
Ammâ kafes içreem giriftâr

Bilmem bu kafesde n’ola hâlüm
Sındurdı belâ per ile bâlüm


Bir vahşî ile ger etmişem hû
Müstevcib-i serzeniş değül bu

Vâhşîler imiş senünle hem-dem
Hem-reng olubem senünle men hem


Ey âşık-ı müst-mend ü mehcûr
Dutgıl men-i müst-mendi ma‘zûr

Sabr et niçe gün ki ola gerdûn
Bu günleri eyleye diğer-gûn

Ancak özüni nizâr sanma
Ser-geşte-i rûzgâr sanma


Bu şi‘ri ger ohısan demâdem
Ma‘lûmun olur menüm gamum hem

Bu murabba‘ Leylî dilindendür
Girîbân oldı rüsvâlığ eliyle çâk dâmen hem
Mana rüsvâlığunda dûst hem ta‘n etdi düşmen hem


Reh-i aşk içre cân kıldum giriftâr-ı belâ ten hem
Bu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem
Eğer dutsam gamum elden nihân sabr u karârum yoh
Ve ger şerh-i gam-ı pinhânum etsem gam-güsârum yoh


Esîr-i bend ü zindânem elümde ihtiyârum yoh
Bu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem

Olupdur eşk-i hûn-âb ile gül-gûn çehre-i zerdüm
Yanupdur âteş-i hicrâna cân-ı derd-perverdüm



Fuzuli
 

 

Related Topics

  Konu / Başlatan Yanıt Son İleti
0 Yanıt
188 Gösterim
Son İleti Eylül 07, 2018, 09:02:22 ÖS
Gönderen: Özgür Kız
0 Yanıt
202 Gösterim
Son İleti Ekim 04, 2018, 02:13:04 ÖS
Gönderen: Özgür Kız
0 Yanıt
214 Gösterim
Son İleti Ekim 04, 2018, 02:15:25 ÖS
Gönderen: Özgür Kız